Awtobiograpiya - salin ng tula ni Eman Lacaba

AWTOBIOGRAPIYA

Tula ni Eman Lacaba

Malayang salin ni Gregorio V. Bituin Jr.

Katapusan ng linggo ng pag-ulan.

Nagpupumiglas nang magkakapantay ang aking mga palad

sa masinop at malapad na puwitan

ng mga pasimano ng bintanang naampiyasan ng langit

at serbesang bagong hango sa pridyider.

Naisip ko ang mga liham na isusulat ko sa aking yumaong

ama, marahil ay pinapanood niya akong nanonood

ng mga banal na nangyayari:

mula sa mga bubungang lata, mga pilak na kuwerdas ng kalo

ng oksiheno at diatomikong haydroheno;

kidlat na kumikislap sa mga lansangan ng sang-iglap na

Morse code.

Kaya ang mga talukap sa mga mata ay parang mga bisig na nakayakap

sa baywang ng aking hindi pa nakikilalang asawa

at sa mga balikat ng hindi pa isinisilang na anak,

binigkas ko nang pabiro ang katalogo

mula sa Ecclesiastes: may panahon para sa lahat ng bagay,

panahon upang isilang at panahon upang subukang

mamaalam, sa sentro ng mga ugat na namamatay

kasabay ng matinong tunog ng ulan at hangin

sa mga kamay sa tainga na parang mga dede.

Isinara ang katapusan ng linggo ng pag-ulan

ng mga pinid na baskagan ng capiz sa mga mansanas

na mga tubong pansubok na pawang saranggola:

mga animo'y kidlat na sasakyan at maitim na buntot ng mga pedikab.

* kalo - pulley

* ang baskagan ay tumutukoy sa balangkas o frame

* tubong pansubok - test tube

* Inilathala ang orihinal na bersyong Ingles sa Philippines Free Press, Enero 11, 1969, p. 13

* Isinalin ng petsang Mayo 9, 2019

* Gabi ng Mayo 5, 2018, sa ancestral house ng aking asawang si Liberty, sa Barlig, Mountain Province, ay hinalungkat ko ang mga isyu ng Philippines Free Press mula 1966 hanggang 1969 na tinipon ng kanyang namayapang ama. Nilitratuhan ko rito ang mga poetry o tulang nalathala. At ilan sa aking natagpuan, bukod sa mga tula ni Cirilo F. Bautista, ay ang labingtatlong tula ng makatang Eman Lacaba, na sa ngayon ay inisa-isa kong tinipa sa kompyuter at malayang isinalin sa wikang Filipino.

AUTOBIOGRAPHY

Rain's weekend.

My palms struggled isometrically

with the primly wide buttocks

of window sills made wet by skies and beer

refrigerator-fresh.

I thought of letters I would write my dead

father, maybe watching me watching

divine proceedings:

from roofs of tin, silver pulley strings

of oxygen and diatomic hydrogen;

lightning flashing on the streets a frantic

Morse code.

So lids over eyes like arms around

my still unmet wife's waist and still

unborn son's shoulders,

I recited tongue-in-cheek the catalogue

from Ecclesiastes: a time for everything,

a time to be born and a time to try

dying, in the solar plexus dying

with the sober sound of rain and wind

in hands over ears like breasts.

Rain's weekend

closed capiz panes to apples that

were test tubes that were kites:

lightning cars and dark tails of pedicabs.

Emmanuel Lacaba